Recensie: Wij, robots

Wij Robots Canva

Het boek start met een uitgebreide introductie waarin onder meer technologie en filosofie gedefinieerd worden, zodat de scope duidelijk is voor de lezer.

Daarna worden drie grote overtuigingen bevraagd: Is technologie neutraal? Is artificiële intelligentie disruptief op moreel vlak? En tot slot: bepalen technologie en A.I. onze samenleving? Aan iedere vraag wordt een volledig hoofdstuk gewijd, dat telkens dezelfde structuur volgt: het definiëren van de stelling, het evalueren ervan en tot slot de relevantie van de these aantonen. 

Wat het antwoord op de vragen is ga ik hier niet verklappen. Wat de auteur doet is – in tegenstelling tot de kaft van het boek – geen zwart-wit-beeld schetsen maar telkens weer iedere mogelijke conclusie kritisch in vraag stellen. Want het gaat immers niet om snelle, maar om juiste conclusies. Je kan de 3 hoofdstukken los van elkaar lezen, maar het ene lezen maakt nieuwsgierig naar het andere. Er wordt heel wat gefilosofeerd maar (gelukkig) worden er ook heel veel concrete voorbeelden gegeven waardoor het discours tastbaar wordt en behapbaar blijft.

Stelt Lauwaert pertinente vragen? Absoluut. Is het boek een uitnodiging om na te denken over technologie en hoe we haar gebruiken (en zij ons)? Absoluut. Ben ik van mijn filosofobie verlost? Absoluut niet, maar misschien bestaat hier wel een app voor. (Kleine waarschuwing: op pagina 34 komt Heidegger een eerste keer langs). Ik moet me in ieder geval niet meer afvragen waarom mijn smartphone niet zo lekker in mijn hand ligt.

P.S.  Het mooiste woord uit het boek vind je al op pagina 42. Laat me vooral weten of je het met me eens bent… Het woord wordt trouwens op pagina 239 opnieuw belicht.