Samenwerken 3.0: connecting, teaming & learning

Samenwerken
Jorien

De aanwezige VOV-ers komen uit uiteenlopende sectoren: zorg, politiek, voeding, IT, nucleair, financieel, social profit, de opleidingssector, … En hebben allemaal te maken met samenwerking.

OPENING

De eerste vraag die Enning ons stelt is: wat doe je met je gelijk? Huh..? Verdedigen? Communiceren? Ennings advies: parkeren. “Vanuit je eigen gelijk raak je de verbinding juist kwijt. Op het moment dat je gaat samenwerken, is je eigen gelijk niet zo interessant. Als je dialoog wilt, moet je ervan uit gaan dat de ander gelijk kan hebben.”

PLEIDOOI

Onze tijd vraagt om werkbare wendbaarheid.

  • Eerst was het moeilijk, toen hadden we specialisten nodig.
  • Toen werd het ingewikkeld en hadden we voor elke fase een andere expertise nodig
  • Nu is het complex en doen de vaste werkwijzen het niet meer

Nu hebben we teams en samenwerking nodig.

Plus het is nu telkens: ‘We hebben dit gedaan, dat had dit effect, hoe gaan we nu verder?’ In plaats van dat je een lange termijnplanning kunt uitdenken en je daaraan houden. Je moet onderweg aftoetsen en telkens nieuwe dingen kunnen verzinnen.

Samenwerken 3.0 is: connecting (netwerken), teaming (samenwerken), learning (verwerken).

Samenwerken begint bij een individuele keuze. Wil je investeren in de kwaliteit van verbinding? Sta je open voor tweerichtingsverkeer? Heb je een open oog voor de realiteit? Pas als daarop het antwoord is ‘ja, ik wil’, kan de moed worden opgebracht om kennis en kunde te delen.

Vragen stellen is een van de gemakkelijkste manieren om te investeren in verbinding.

Als iemand zegt ‘nee’, is dat een kans, een opening. Vraag dan: wat wil je bereiken? Wat wil je vermijden? Stel geen vragen waarop iemand in defensief kan gaan (‘Waarom…’), maar exploratief. Wees oprecht nieuwsgierig naar het antwoord. Dit kan leiden tot loslaten.

UITWISSELING

Dan halen we ons een situatie voor de geest die iedereen lijkt te herkennen: de eerste vergadering met een nieuw team. Het moet snel gaan, posities worden verdeeld, iedereen is bezig om territorium af te baken…

Wat zijn hier de problemen die we ervaren? “Het tempo ligt veel te hoog; achteraf denk ik aan alle vragen die ik had moeten stellen,” en: “Niet iedereen kan tegelijkertijd horen, nadenken en beginnen te praten.” De groep komt ook met oplossingen: “Werk met een voorbereidende tekst die eerst wordt rondgestuurd, zodat ‘tragere’ denkers hun punten en vragen op voorhand kunnen formuleren,” “Laat iedereen op voorhand zijn handleiding communiceren: hoe verwerk jij liefst informatie?” Enning vult het lijstje aan: vermijd de brainstorm en vervang hem door een brainsworm, met post-its. Maar vooral: respecteer rust. “Het is mijn doel om mensen moed te laten verzamelen om op de rem te gaan staan. Net als Roger Federer dat deed.”

“En denk eraan: miscommunicatie kost altijd meer tijd.”

Dus: samenwerken is gebaseerd op een individuele keuze, waarbij je je zo organiseert dat je het samen kunt doen én je de ontwikkelingsknop houdt ingedrukt.

Samenwerken is een ambacht.

Dat stelt Enning.

Er volgt een interessante vraag uit de groep: “Wat doe je met de redenering dat dat allemaal maar spontaan moet groeien? Zeggen dat samenwerking een ambacht is dat je volgens de regels moet doen, zou in onze cultuur van openheid en gezelligheid, vloeken in de kerk zijn.”

Enning: “De grootste conclusie uit het onderzoek van veranderingswetenschapper Desirée van Dun is dat het vooral niet te gezellig moet zijn. Bij de leidinggevende taak wordt professioneel gedrag verwacht. In dit geval is dat de balans vinden tussen ‘accountability’ (mensen kunnen aanspreken op hun resultaten en gedrag) en het kunnen bieden van psychologische veiligheid.”

“Het gaat om het managen van vooruitgang.”

Lees hier ook de boekrecensie over ‘Eenden, appeltaarten en zwarte gaten’ door Vicky Monsieurs

Lees ook ...